globus
* Z przysłów słowackich: * „Najwyżej podskakują ci, którym daleko do szczytu.” *

SERCANIE W EUROPIE

pasek

SŁOWACJA

Na początku minionego stulecia podjęta została duszpasterska praca przez księży sercanów z niemieckiej prowincji, w diecezji lutomierzyckiej, w parafii Novosedlice z zamieszkaniem w konwencie Chebu. Na skutek nieprzychylnej sytuacji politycznej sercanie musieli tę placówkę opuścić.
W związku z ponowną możliwością zaangażowania się Księży Najświętszego Serca Jezusowego w pracę na ziemi słowackiej w zupełnie innych warunkach, Bogu znanym sposobem, informacja o zmianach polityczno-ustrojowych oraz o wzroście liczby powołań w Słowacji dotarła do ks. Willema Muermansa z Prowincji Flamandzkiej. Mimo sędziwego wieku ks. Muermans, za zgodą swoich przełożonych, zdecydował się na pierwszą wizytę w Słowacji prawdopodobnie w 1994 roku. W niecały rok później, w październiku 1995 roku, ks. Willem przyjechał do Słowacji po raz drugi razem z ks. Józefem Furczoniem pracującym we Francji, aby odwiedzić możliwie największą liczbę parafii i zostawić w nich pierwsze przygotowane w języku słowackim foldery z informacjami dotyczącymi zgromadzenia założonego przez o. Dehona.
W 1995 roku zgodnie z dyrektywami otrzymanymi z Rzymu ks. prowincjał Czesław Konior podjął decyzję wysłania do Słowacji przynajmniej jednego księdza z możliwością przeszczepienia Zgromadzenia na ten teren. W czerwcu 1996 roku ksiądz prowincjał w towarzystwie ks. Zbigniewa Bogacza – sekretarza prowincjalnego oraz ks. Mieczysława Klóski – kandydata do pracy w Słowacji, po nieudanym spotkaniu z abp. Janem Sokołem – ordynariuszem diecezji bratysławsko-trnawskiej, opatrznościowo skierowali się do diecezji bańskobystrzyckiej, gdzie 6 czerwca spotykali się po raz pierwszy z bp. Rudolfem Balażem5. Podczas tego spotkania biskup ordynariusz przedstawił możliwość pracy w Martinie-Priekope, równocześnie zaznaczając, aby jeszcze poczekać na dalsze propozycje. Dnia 8 lipca 1996 ks. bp Rudolf Balaż zatelefonował do Warszawy z informacją o możliwości pracy w Turčianskich Teplicach. Odpowiedź ze strony przełożonego Prowincji Polskiej, ks. Koniora, była prawie natychmiastowa. Dnia 14 lipca przybył ponownie do Słowacji razem z ks. Bogaczem i w tym samym dniu odbyło się pierwsze spotkanie z proboszczem z Turčianskich Teplic ks. Marcinem Mojžišem. Rozmowa dotyczyła warunków przybycia pierwszego sercanina z Prowincji Polskiej do pracy w Słowacji. Równocześnie z możliwością pracy w Turčianskich Teplicach podjęta została decyzja znalezienia i zakupu domu dla przyszłej wspólnoty.
Dnia 22 lipca 1996 roku ówczesny rektor stopnickiego klasztoru ks. Jerzy Wełna, mistrz nowicjatu ks. Jan Strzałka oraz pełniący obowiązki ekonoma nowicjatu br. Tomasz Chudziak i ks. Jerzy Choczaj pracujący w Zakopanem towarzyszyli ks. Mieczysławowi Klósce w podróży do Słowacji, gdzie ten ostatni miał rozpocząć swoją pracę w Turčianskich Teplicach. Od 1 sierpnia 1996 roku ks. Mieczysław Klóska został wikariuszem w turčianskiej parafii, która należała wtedy do dekanatu martinskiego.
Księdzu Mieczysławowi Klósce nie było dane długo pracować z proboszczem, który go przyjął. Dnia 1 sierpnia roku 1996 nastąpiła zmiana na tym stanowisku i objął je ks. Piotr Majda.
Dnia 10 sierpnia ponownie Turčianskie Teplice odwiedził prowincjał ks. Czesław Konior, który spotkał się z biskupem Balażem w celu sprecyzowania zamierzeń związanych z dalszym rozszerzeniem wspólnoty i realizacją charyzmatu sercańskiego w diecezji bańskobystrzyckiej. Pierwszą mszę św. w języku słowackim ks. Mieczysław Klóska odprawił 12 sierpnia.
Dnia 28 września Turčianskie Teplice odwiedził zastępca generała ks. Adrian Borst w towarzystwie ks. prowincjała Czesława Koniora. Celem wizyty było spotkanie z biskupem Balażem, podczas którego rozmawiano o perspektywach pracy księży z naszego Zgromadzenia w Słowacji.
Pod koniec 1996 roku, 4 grudnia, Turčianskie Teplice ponownie odwiedził prowincjał, aby obejrzeć dom przy ul. Slobody 61 i po porozumieniu się z jego właścicielem podjąć decyzję zakupu budynku. Pieniądze na ten cel miała ofiarować Prowincja Flamandzka.
Dnia 20 marca 1997 roku pierwszy raz przybył do Turčianskich Teplic ks. Jerzy Bernaciak. Dzień 30 kwietnia tego samego roku stał się dniem zakupu domu przy ul. Slobody 61, w którym miała zamieszkać przyszła wspólnota. 15 maja w godzinach wieczornych do Turčianskich Teplic ponownie przybył ks. Jerzy Bernaciak w towarzystwie swoich rodziców, jako drugi z sercanów mających zaanagażować się w działalność na ziemi słowackiej. Ksiądz Bernaciak tymczasowo zamieszkał w budynku parafialnym. W perspektywie czekających go zadań miał głosić misje i rekolekcje. Stąd jego pierwszym zajęciem była nauka języka słowackiego. Roli nauczyciela podjął się Józef Morawiec, emerytowany nauczyciel języka słowackiego, który uczył w szkole pedagogicznej. Pan Józef Morawiec stał się też pierwszym słowackim członkiem Sercańskiej Rodziny Świeckich.
Od 1 lipca 1996 roku ks. Bernaciak zaczął mieszkać w nowo zakupionym domu, a dwa tygodnie później dołączył do niego br. Andrzej Skupień, który miał pełnić obowiązki ekonoma.
Z nowo mianowanym proboszczem ks. Piotrem Majdą, podobnie jak w przypadku pierwszego z zastanych w parafii proboszczów, nie było dane sercańskiej wspólnocie dłużej współpracować. Decyzją biskupa bowiem został on mianowany prefektem Wyższego Seminarium Duchownego w Badinie. W takiej sytuacji, w związku z trudnościami personalnymi, biskup zaproponował, aby ks. M. Klóska objął od 1 września funkcję administratora parafii Turčianskie Teplice oraz sąsiadującej z nią dawnej parafii Turčianski Michał. Oprócz tego w zakres pastoralnej odpowiedzialności włączone zostały dwa filialne kościoły w Dolnej Śtubni i Háju. Wspomniana propozycja miała początkowo charakter ustnej umowy, mającej obowiązywać w ciągu dwóch lub trzech lat. Wcześniej, to znaczy 15 maja, biskup mianował ks. J. Bernaciaka wikariuszem w parafii Turčianskie Teplice.
W związku z początkami zaangażowania się w pracę w Turčianskich Teplicach przypomnienia wymaga fakt, że za kościół filialny w Turčianskom Michale z kilkoma kaplicami wspólnota księży z Turčianskich Teplic była odpowiedzialna do 1999 roku. W tym roku, dekretem z dnia 10 kwietnia, biskup diecezjalny zdecydował o przekazaniu parafii w Turčianskom Michale nowemu proboszczowi – ks. Igorowi Koryťakovi.
Równocześnie z tymi zmianami postępowały prace remontowo-budowlane w nowo zakupionym domu, aby został on przystosowany do potrzeb zakonnych. Efektem podjętych prac było uroczyste poświęcenie domu zakonnego przez ks. bp. R. Balaża 30 września 1997 roku.
mapa Słowacji

Polscy Sercanie na Słowacji

pasek
Pomimo dość licznych obowiązków na terenie parafii ks. Bernaciak rozpoczął we wrześniu 1997 roku pracę rekolekcyjno-misyjną. Chęć udziału w działalności misyjnej wyraził również ks. M. Klóska, przyjmując w diecezji funkcję dyrektora Papieskich Dzieł Misyjnych. Biskup powierzył to stanowisko ks. Klósce dekretem z 17 czerwca 1998 roku.
Tymczasem przełożeni rozpoczęli wysiłki, aby diecezja wyraziła zgodę na przejęcie parafii w Turčianskich Teplicach na dłuższy okres. Ze względu na rozszerzający się zakres obowiązków w parafii, jak i rosnące zapotrzebowanie na głoszenie misji w porozumieniu z biskupem diecezji bańskobystrzyckiej i Rady Prowincjalnej ks. M. Klóska, jako przełożony lokalny, wystąpił z prośbą o przyjazd trzeciego księdza, mogącego zaangażować się w dzieło zaczęte w Turčianskich Teplicach. W związku z tym chęć pracy w Słowacji wyraził ks. Jarosław Maślanka, który po odbyciu praktyki diakońskiej w Turčianskiej parafii we wrześniu 1998 roku oraz po pobycie tam w czasie świąt Wielkanocnych w 1999 roku został decyzją ks. prowincjała Zbigniewa Bogacza i jego Rady (z 10 czerwca 1999 r.) skierowany po święceniach do pracy w parafii Turčianskie Teplice. Biskup Balaż ustanowił ks. Maślankę wikariuszem w parafii od 1 sierpnia tego roku.
Tymczasem we wspólnocie nastąpiły zmiany personalne. Ze względu na brak możliwości zatrudnienia decyzją ks. prowincjała i jego Rady pełniący obowiązki ekonoma br. Andrzej Skupień opuścił placówkę w Turčianskich Teplicach, a jego obowiązki przejął ks. Jarosław Maślanka. Nowy wikariusz szybko zaangażował się w pracę z młodzieżą, co doprowadziło do powierzenia mu funkcji dekanalnego referenta do spraw młodzieży. Swoim entuzjazmem zyskał sobie sympatię wielu młodych ludzi.
Wszystkie podjęte dzieła, do których obok pracy rekolekcyjno-misyjnej oraz zaangażowania w duszpasterstwo lokalne należały: opieka nad kapłańskim i państwowym domem emerytów i rencistów, założenie przez ks. M. Klóskę Klubu Anonimowych Alkoholików, duszpasterstwo chorych, praca z młodzieżą i inne, zachęciły przełożonych, aby sfinalizować przejęcie na dłuższy czas parafii w Turčianskich Teplicach.
Pragnienie to zostało spełnione w jubileuszowym roku 2000. Wtedy to po drugiej wizycie ks. prowincjała Zbigniewa Bogacza biskup Balaż zdecydował się przekazać parafię Zgromadzeniu na okres 50 lat. Ksiądz Klóska dekretem z 1 lipca roku 2000 został mianowany proboszczem. W ślad za tą decyzją biskup Balaż zadecydował, aby pastoralną troską objąć kościół w Dolnej Śtubni. Ta posługa również została powierzona Zgromadzeniu na okres 50 lat. Świątynię w Dolnej Śtubni oddano wspólnocie jako kościół rektoralny. Ksiądz Jarosław Maślanka dekretem z 1 lipca 2000 roku został ustanowiony rektorem tego kościoła. Jego wikariuszem mianowano od 1 lipca roku 2000 ks. Jerzego Bernaciaka. Ostatnimi zmianami personalnymi w zakresie życia zakonego były decyzje z września 2003 roku. Na mocy tych postanowień rektorem wspólnoty został mianowany ks. M. Klóska, wiceprzełożonym ks. J. Maślanka, który jednocześnie pełni funkcję ekonoma wspólnoty, drugim radnym zaś został mianowany ks. J. Bernaciak.
Decyzja przekazania parafii pod zarząd księżom sercanom i związana z tym odpowiedzialność wzbudziły wiele nowych inicjatyw. Do takich należą szeroko zakrojone prace remontowe oraz wiele innych przedsięwzięć, mających za cel upiększenie najbliższego otoczenia kaplicy.
Na polu duszpasterstwa cenną inicjatywą było założenie przez ks. M. Klóskę w 2001 roku Klubu Anonimowych Alkoholików, który swoją działalność zainaugurował 15 czerwca. W ramach pracy duszpasterskiej do 2004 roku zostało wygłoszonych około 50 serii misji i rekolekcji zamkniętych dla wielu grup, między innymi dla nauczycieli, małżonków czy mężczyzn. Po sześciu latach działalności misyjnej po raz pierwszy w Adwencie 2003 roku zostały przeprowadzone misje intronizacyjne. Dzięki pracy z młodzieżą udało się stworzyć liczną grupę liturgicznej służby ołtarza jak również scholę, która śpiewa podczas dziecięcych mszy św. Stały się one tradycją i cieszą się dobrą renomą, o czym świadczy liczny udział dzieci i rodziców.
Dodatkowo, aby zyskać młodzież i dzieci, zgodnie z możliwościami organizowane są wszelkiego rodzaju przedsięwzięcia sportowo-kulturalne.

pasek