Pierwsze kontakty naszej prowincji z Kościołem na Białorusi sięgają lat 50. i miały miejsce przez pochodzącego z tych terenów ks. Czesława Kundę. Kontakty te, podobnie jak innych współbraci w tym czasie, ograniczały się jednak do doraźnej pomocy duszpasterskiej, szczególnie w okresie Adwentu, Wielkiego Postu i Wielkanocy. Dopiero wraz z przemianami polityczno-społecznymi na Białorusi z końca lat 80. powstały nowe warunki do stałego i zorganizowanego zaangażowania się księży sercanów na tych terenach. Po pierwszej wizycie przełożonego prowincji na Białorusi w 1989 roku i spotkaniu z miejscowym biskupem Tadeuszem Kondrusiewiczem w roku następnym opiece duszpasterskiej księży sercanów powierzono dwie parafie: Lack (ks. Ernest Budyn) i Łyntupy (ks. Czesław Kucmierz). W tym samym czasie podjęto również pracę duszpasterską w Lelczycach (rejon Czarnobyla) i w Grodnie. Następnie zostały powierzone sercanom parafie w: Lachowiczach, Szarkowszczyznie, Postawach i w Ostrynie, w końcu w Baranowiczach i Woropajewie. Na przestrzeni czasu niektóre miejsca pracy duszpasterskiej sercanów uległy zmianie, co zasadniczo nie wpłynęło jednak na naszą obecność i posługę na tych terenach.

Obecnie (styczeń 2009) na Białorusi pracuje łącznie 13 współbraci.

Od czerwca 2002 roku tworzą oni Dystrykt Białoruski. W jego ramach istnieją trzy wspólnoty lokalne, odpowiednio do trzech spośród czterech istniejących dziś diecezji katolickich na Białorusi. Pierwszą wspólnotę lokalną tworzą współbracia pracujący na terenie diecezji grodzieńskiej. Przynależą do niej następujące placówki duszpasterskie: Grodno i Ostryna.

Druga wspólnota lokalna obejmuje sercanów pracujących na terenie diecezji pińskiej. Przynależą do niej placówki: Baranowicze, Swajatycze, Mozyr i Lachowicze.

Trzecią wspólnotę lokalną stanowią współbracia pracujący na terenie diecezji witebskiej. Wspólnota ta obejmuje placówki: Postawy, Szarkowszczyzna, Woropajewo, Boronicze, Duniłowicze.

Księża sercanie posiadają na Białorusi jeden dom zakonny (Postawy), który jest własnością Zgromadzenia. Otrzymali też pozwolenie na budowę drugiego (Grodno). Od początku swojej obecności na Białorusi księża sercanie uczestniczyli też w tworzeniu materialnych struktur parafialnych. Dzięki ich wysiłkom wybudowano w tym czasie cztery kościoły, piąty jest w budowie.