globus
pasek górny
pasek górny

SERCANIE W AFRYCE

pasek górny

KAMERUN - Historia kraju

pasek górny

Od wieków Kamerun to obszar licznych migracji i podbojów. Od XII w. północny Kamerun zamieszkany był przez lud Sao o wysokiej kulturze, wypierany na południe przez ekspansję Kanem.
W XV w. powstaje państwo Mandara, w XVI–XVIII w. uzależnione od Bornu.
Na początek XIX w. cały region został opanowany przez muzułmanów Fulanów pod wodzą Usmana dan Fodio.
W środkowym Kamerunie istniały państewka plemienne (m.in. w XVII w. Bamum).
Na południe migrowały ludy Bassów (XV w.), Dualów (koniec XVI w.) i Fangów (XVII w.).
Od końca XV w. tereny są miejscem penetracji europejczyków. W 1472 r. Portugalczycy przybywają nad rzekę Wouri, którą nazwają Rio dos Camarões, "rzeka krewetek", stąd nazwa kraju).
W XVII–XVIII w. powstały na wybrzeżu francuskie, holenderskie i brytyjskie faktorie do handlu niewolnikami, kością słoniową, olejem palmowym (za pośrednictwem Dualów).
W 1882–84 r. miała miejsce polska wyprawa badawcza (L. Janikowski, S. Rogoziński, K. Tomczek).
W 1884 układy niemieckiego podróżnika G. Nachtigala z władcami Duali zapoczątkowały protektorat niemiecki nad Kamerunem, utwierdzony podbojami.
W 1911 r. traktat niemiecko-francuski rozciągnął panowanie niemieckie aż do rzeki Kongo. W czasie I wojny światowej okupowany przez wojska francuskie i brytyjskie.
Po wojnie terytoria mandatowe Ligi Narodów; Kamerun Wschodni (90% kraju) — Francji, Kamerun Zachodni — W. Brytanii; od 1946 terytoria powiernicze ONZ.
Po II wojnie świat. rozwijał się ruch niepodległościowy. W 1959 francuska część Kamerunu uzyskała autonomię a w 1960 stała się niepodległą republiką Kamerunu.
Brytyjska część Kamerunu w wyniku referendum 1961 została podzielona na: część północną, którą przyłączono do Nigerii oraz część południową przyłączoną do Kamerunu.
W 1961 miała miejsce proklamacja Republiki Federalnej Kamerunu (szeroka autonomia wewnętrzna Kamerunu Wschodniego i Kamerunu Zachodniego). Prezydentem został A. Ahidjo, przywódca jedynej legalnej partii: Kameruńskiego Związku Narodowościowego (UNC).
Od 1961 r. następowała stopniowa unifikacja obu części kraju zakończona utworzeniem po referendum 1972 jednolitej Zjednoczonej Republiki Kamerunu.


Mapa Kamerunu

pasek górny

W 1982 po rezygnacji Ahidjo prezydentem został P. Biya. W 1984 zmieniono nazwę na Republikę Kamerunu.
W 1985 UNC przekształcił się w Demokratyczne Zgromadzenie Ludności Kamerunu (RDPC), pozostając nadal jedyną legalną partią. W latach 80. nastąpił wzrost nastrojów opozycyjnych (m.in. uaktywnienie się nielegalnego Frontu Społeczno-Demokratycznego grupującego anglofonów i popieranego przez Nigerię).
W 1991 poprawka do konstytucji dopuszczała wielopartyjność i dzięki temu w 1992 przeprowadzono pierwsze wielopartyjne wybory parlamentarne i prezydenckie (zbojkotowane przez największe partie opozycyjne) — opozycja i obserwatorzy zagraniczni zarzucali rządowi manipulacje wyborcze.
Wybory w 1992 i 1997 wygrał dotychczasowy prezydent, P. Biya, i jego partia, Demokratyczne Zgromadzenie Narodu Kameruńskiego (RDPC), która straciła jednak absolutną większość w parlamencie.
Wybory parlamentarne i municypalne 2002 nie zmieniły układu sił, a opozycja oskarżyła rząd o fałszerstwa wyborcze. W wyborach prezydenckich 2004, na 7-letnią kadencję ponownie został wybrany Biya.
pasek górny